در روزی که احساسات و افکار گوناگون مرا احاطه ی خویش کرده است, محسن نامجو گوش می کنم و به یاد آن شب می افتم.

https://www.youtube.com/watch?v=SXt5KgWTMnE

و باز هم به این می اندیشم که:

اوقات خوش آن بود که با دوست به سر رفت / باقی همه بی حاصلی و بی خبری بود

غذا جلویم است ولی میل غذا خوردن ندارم و در اندیشه فرو رفته ام.

به راستی ای کاش این غم هیچگاه با هیچکداممان همراه نمی شد ... ولی یا رب ... حال غم و اندوه خود کجا بریم؟